Furur.
Ég ætla ekki að blogga mikið sem stendur, kannski af þreytu, kannski af andfýlu.
Hvað um það þá er ég kominn heim frá ferð til Bandaríkjanna með mömmu og frænda. Lögðum af staf klukkan tíu mínútur í átta á þriðjudaginn, komum svo í Kennebunk kl hálf þrjú en við þurftum að biða þangað til hinir kæmu, sem var miklu seinna - þeir villtust. Ekkert sem ég bjóst ekki við.
Leitaði að elgi en sá engan. Ég hef aldrei í minni löngu ævi séð elg, mér þykir það (svo) leitt. Elgur er eins og kóngur/konungur skógarins. Hann er stærstur allra.
Við vorum í útilegu sem þýddi ....enga sturtu eða þægindi. Ég svaf í sama tjaldinu og litli frændinn minn hann Marc (einu ári yngri en ég en hann skortir ennþá mörg þroskastig). Hann fór nokkuð að rabba við svosem sætar stelpur frá Vermont. Hvort honum fannst þær sætar (reyndi þó að minna hann á að hann á kærustu).
Ströndin var æðisleg. Ég gleymdi, hversu glært loftið er við ströndina. Ég gat (alveg) bókstaflega séð vetnið rísa upp úr bylgjunum.
Við tveir vorum alltaf einir í vatninu - það var frekar kalt, en okkur var alveg skítsama útaf því að við áttum svona surfbretti til að ríða bylgjunum á.
Ég sá stjörnurnar aftur. Hér er ekki hægt að sjá þær, undir borgarljósunum. En þar var engin borg og það sáust allar stjörnurnar, meiraðsegja mjólkarveginn (vetrarbrautin) (? - linnunrataa, eða kannski vetrargötuna? The milky way, anyway).
Hvað um það, við móðir mín/mamma fórum eitthvað að rífast um reykingaéttindin og þýðingu "eftirlætis". Hún beið/bað alveg bókstaflega eftir/um meira eftirlæti og virðingu útafþví að ég vildi ekki að hún reykti inni í bílnum. Hún hagaði sér eins og alger tík. (beið eftir/bað um)
? Hún skellti mér á löppina. ?
Ströndin og staðurinn voru indæl. Ég er að meina - bakvið ströndina er lítill (sjó)grasvöllur og þar eru einnig háar furur. Mamma mín var alltaf að spurja, afhverju enginn hefði komið til að taka upp bílauglýsingu (sett upp bílaauglýsingar?, tekið niður bílaauglýsingarnar?)- maður keyrir langan og mjóan veg og eftir honum standa gamlar furur og maður kemst síðan á strandarbílastæðið sem er eiginlega bara lítil brú yfir jafnvel minni á.
Í grasinu liggja falleg sólhvítnuð tré og síðan sandhóll, og loksins kemur hafið.
Þorpið er fallegt - mjög nýenskur í (byggingarlistar)útlit. Ég hef svo oft farið þangað í fríi að hann er svona, my childhood summer destination – sumarslóðir æsku minnar.
Það voru líka nokkrir athyglisverðir munir á bandarísku og kanadísku umferðarmerkjunum. Mér fannst eins og maður var alltaf að æpa í bandaríkjunum, með öllum þessum ónýtu stórstöfunum að segja "ALLT ÓVIÐEIGANDI ALLT ER STRANGLEGA BANNAÐ" eða "ÞIÐ EIGIÐ EFTIR AÐ MYGLA Í FANGELSI EF ÞIÐ HENTIÐ EPLI ÚT UM GLUGGANN". Hér á landi stendur talsvert minna á umferðarmerkjunum en í bandaríkjunum. Og maður æpir ekki heldur.
Á leiðinni heim sá ég dýr(deer? Svona...bambi, djöfullinn ég man ekki hvað það er á íslensku, ég leitaði útum allt en fann það ekki..helvítis, sorrý) en það var lágvaxið og ungt. Það ætlaði að ganga yfir en við stönsuðum og leyfðum því að deyja úr hræðslu.
Það eru bara óeftirtektarverðir munir á bandaríska og kanadíska jurtaríkinu (svona tæknilegt, thad er bara eitt jurtaRÍKI, svona líffræðilega séð), eins og til dæmis stærðinni á furunum, og líka fjölda þeirra. (magn sands, fjöldi trjáa)
Vegirnir eru líka miklu þægilegri í bandaríkjunum. Ég held við séum með ljótustu vegina í allri Norður-Ameríku.
Þetta er allt og sumt um ferðina mína til bandaríkjanna kæru. Nema að ég er orðinn algerlega ósammála honum Sæmundi, föður hans frænda míns. Ekki er ég sammála uppeldisfræði hans. Hann er alltaf að kvarta undir hegðun sonar síns, útaf því að hann er líka alltaf að kvarta undir pabba sínum, en pabbi hegnir syni sínum fyrir hegðun hans, sem hann kennir syni sínum sjálfur, og sem er komin úr sinni eigin hundpersónuleika.
Þetta er allt mjög heimskt og ég vona bara að litli frændinn minn fari út úr þessari helvítis disfonctionalísku fjölskyldu. Ekkert sem hann segir er illameint. Það er bara illa kennt. (guð minn góður ekki láta mig þýða disfunctional, óstarfhaeft? Nei það er asnalegt, gleymdu þessu)
Annars held ég bara áfram á hlusta á hana Kaki King sem mér finnst ennþá svo falleg.
Hún er gítarmeistari. Hún er það svo sannarlega.
Æi. Ég sakna "VARÚÐ - VINNUSVÆÐI" merkisins. Ekki spurja af hverju. Það er nú bara svona.
Þetta blogg er miklu lengra en ég ætlaðist til þess.
Það eru líka fleiri villur en ég vildi.
Ég vildi eiginlega engar villur.
Þetta eru ekki allt málfræðivillur, það var minnst af þeim...mest er þetta svona til að láta allt saman hljóma eðlilegar, svona í sambandi við málnotkun.
Mér líður eins og kennara, ætti ég að gefa einkunn?
Kúl!
Furur.
Ég ætla ekki að blogga mikið sem stendur, kannski af þreytu, kannski af andfýlu.
Hvað um það þá er ég kominn heim frá ferð til Bandaríkjanna með mömmu og frænda. Lögðum af staf klukkan tíu í átta á þriðjudaginn, komum svo í Kennebunk kl hálf þrjú en við þurftum að biða þangað til hinir kæmu, sem gerðist miklu seinna - þeir villtust. Ekkert sem ég bjóst ekki við.
Leitaði að elgi en sá engan. Ég hef aldrei í minni löngu ævi séð elg en mér þýkir það svo leitt. Elgur er eins og kóngur skógarins. Hann er stærstur allra.
Við vorum í útilegu sem þýddi ....enga sturtu eða þægindi. Ég svaf í sama tjaldinu og litli frændinn minn hann Marc (einu ári yngri en ég en hann skortir ennþá mikið þroskastig). Hann fór nokkuð að rabba upp með svosem sætum stelpum frá Vermont. Hvort honum fannst þær sætar (reyndi þó að minna hann á að hann á kærustu).
Ströndin var æðisleg. Ég gleymdi, hversu glært loftið er við ströndina. Ég gat alveg bókstaflega séð vetnið rísa upp úr bylgjunum.
Við tveir vorum alltaf einir í vatninu - það var frekar kalt, en okkur var alveg skítsama útaf því að við áttum svona surfborð til að ríða bylgjunum á.
Ég sá stjörnurnar aftur. Hér er ekki hægt að sjá þær, undir borgarljósunum. En þar var engin borg og það sáust allar stjörnurnar, meiraðsegja mjólkarveginn (? - linnunrataa, eða kannski vetrargötuna? The milky way, anyway).
Hvað um það, við móðir fórum eitthvað að rífast um reykingaéttindin og þýðingu "eftirlætis". Hún beið alveg bókstaflega um meira eftirlæti og virðingu útafþví að ég vildi ekki að hún reykti inni í bílnum. Hún var að haga sér eins og alger tík. Hún skellti mér á löppina.
Ströndin og staðurinn voru indæl. Ég er að meina - bakvið ströndina er lítill (sjó)grasvöllur og það eru einnig háar furur. Mamma mín var alltaf að spurja, afhverju enginn hafði komið til að taka upp bílauglýsingu - maður keyrir langan og mjóan veg og eftir honum standa gamlar furur og maður kemst síðan á ströndarbílastæðið sem er eiginlega bara lítil brú yfir jafnvel minni á.
Í grasinu liggja falleg sólhvítnuð tré og síðan sandhóll, og loksins kemur hafið.
Þorpurinn er fallegur - mjög nýenskur í (byggingarlistar)útlit. Ég hef svo oft farið þangað í fríi að hann er svona, my childhood summer destination.
Það voru líka nokkrir athyglisverðir munir á bandarísku og kanadísku umferðarmerkjunum. Mér fannst eins og maður var alltaf að æpa í bandaríkjunum, með öllum þessum ónýtu stórstöfunum að segja "ALLT ÓVIÐEIGANDI ALLT ER STRANGLEGA BANNAÐ" eða "ÞIÐ EIGIÐ EFTIR AÐ MYGLA Í FANGELSI EF ÞIÐ HENTIÐ EPLI ÚT UM GLUGGANN". Hér á landi stendur talsvert minna á umferðarmerkjunum en í bandaríkjunum. Og maður æpir ekki heldur.
Á leiðinni heim sá ég dýr en það var lágvaxið og ungt. Það ætlaði að ganga yfir en við stönsuðum og leyfðum því að deyja úr hræðslu.
Það eru bara óeftirtektarverðir munir á bandarísku og kanadísku jurtaríkjunum, eins og til dæmis stærðinni á furunum, og líka magni þeirra.
Vegarnir eru líka miklu þægilegri í bandaríkjunum. Ég held við erum með ljótustu vegana í allri Norður-Ameríku.
Þetta er allt og sumt um ferðina mína til bandaríkjanna kæru. Nema að ég er orðinn algerlega ósammála honum Sæmundi, faður hans frænda míns. Ekki er ég sammála uppeldisfræði hans. Hann er alltaf að kvarta undir hegðun sonar síns, útaf því að hann er líka alltaf að kvarta undir pabba sínum, en pabbi hegnir syni sínum fyrir hegðun hans, sem hann kennir syni sínum sjálfur, og sem er komin úr sinni eigin hundpersónuleika.
Þetta er allt mjög heimskt og ég vona bara að litli frændinn minn fari út úr þessari helvítis disfonctionalísku fjölskyldu. Ekkert sem hann segir er illameint. Það er bara illakennt.
Annars held ég bara áfram á hlusta á hana Kaki King sem mér finnst ennþá svo falleg.
Hún er gítarmeistari. Hún er það sannarlega.
Æi. Ég sakna "VARÚÐ - VINNUSVÆÐI" merkisins. Ekki spurja af hverju. Það er nú bara svona.
Þetta blogg er miklu lengra en ég ætlaðist til þess.
Það eru líka alltof fleiri villur en ég vildi.
Ég vildi eiginlega engar villur.
