Details of my skin

Sólrún María Þórsteinsdóttir, also known as Solla, corrected a post I wrote in Icelandic not so long ago. It's not exactly good, but it's ok. Most of the mistakes were actually ponctuation and capitalisation and not using lazy internet Icelandic, or also putting spaces between words, which I guess is somehting I volontairly do not do. Real mistakes are in bold. I don't know why I separate real from fake mistakes, because they are all mistakes. I would imagine it's because I'm abit ashamed of not having done some good. But I get corrections so rarely (this is maybe my 4th real integral correction).

Gerði ég eitthvað af mér þegar ég sagðist þurfa að eyða minni tíma með Sam og hinum? Léo móðgaðist við þetta, en ég vissi það ekki er (þegar ... nobody uses er) ég sló á þráðinn til hennar í gærkvöldi. Mér fannst hún talsvert köld, sérstaklega þegar hún kvaddi mig með þröngum vörum. Í dag ímyndaði ég mér að ég væri eins og Charlotte, skoðaði mig um stórum augum, tók því rólega. Mætti í byggingafræði, sem ég var búin að hlakka til (að fara í). Ég held einhvern veginn að kennarinn sé skotin/n? í mér. Skeiðið virkar erfitt (skil ekki hvað þú vilt segja???)
Ég kom snemma heim.
Ég ætla í vinnuna eftir smá.
Simple er stórkostlegt lag með Miðvatni. Ég ætla pottþétt á tónleika með þeim, ef ég næli mér í miða (fæ útborgað miðvikudaginn kemur). Ég er búinn að safna 700$ fyrir Íslandsferðinni (u.þ.b 40.515 krónum), sem er jafnvel meira en það sem ég átti þegar ég fór til Íslands, að ég held. En þetta er án flugmiðanna.
Ég er ennþá að velta því fyrir mér hvernig ég á að fara að því að finna mér vinnu frá öðru landi.
Og líka íbúð.

Í gær byrjaði ég allt í einu að sakna Birnu ógurlega mikið, svolítið upp úr þurru. Ég var að tala um hana við Tyrnu, og skoðaði myndir af okkur. Þá rann upp fyrir mér, hvað þetta löngu liðna sumar var rosalega viðburðaríkt. Ég get varla gert mér það í hugarlund, hvernig líf mitt væri hefði ég ekki kynnst henni. Skólanum var að ljúka, listverkefnið var svo mikilvægt, og að kynnast því sem eftir var af fólki í skólanum. Ég man, einn daginn var ég í hagfræðiprófi og ég flýtti mér talsvert mikið að klára það, og síðan hljóp ég til Birnu, hringdi bjöllunni, hljóp aftur upp tröppurnar. Sumar, spenna, fimm árum að ljúka fyrir augunum á okkur.

Og síðasta atriðið í Lost In Translation er bókstaflega alveg eins og þegar ég kvaddi Birnu á flugvellinum. Ég knúsaði hana rétt eftir að ég kom út af klósettinu, fyrir framan dyrnar? (skil ekki hvað þú vilt segja??). Hún var með gleraugu, í einhverri litríkri peysu. Ég sagði henni "sjáumst eftir ár" og fór, skælbrosandi - ég hefði getað gengið í gegnum vegg (skil ekki?). Eins og Bob, þegar hann kveður Charlotte, og hvíslar einhverju að henni, og fer svo, skælbrosandi, þótt þetta hafi verið það erfiðasta sem hann hefur nokkurn tíma þurft að gera/gert.

Ég get ekki talað íslensku lengur, ég kann það ekki, ég gleymdi henni, alveg steingleymdi henni svo sannarlega.