One of the very very rare corrections I get from Icelandic (the third in my life or something - from Silla)
Kæra Erla
Tuttugasti og sjöundi september
Árið tvö þúsund og sex
Langt er síðan maður hefur skrifast á við þig! Ég held síðasta bréfið sem ég fékk hafi verid frá Rússlandi. Ég hafði svo gaman af að fá bréf frá þér. Þannig að ég ákvað að ég vildi byrja á ný.
Vonandi fellur þér þessi litla gjöf vel.
Það er búið að gerast mikið hér þannig að ég ætla að byrja á byrjuninni, sem er brotförin mín í þessu tilviki.
Þegar Birna og Nina komu að sækja mig hjá vinkonu þinni, þar sem ég hagaði mér svolítið skringilega, þá fórum við á ströndina til að skreppa aðeins í sund (eiginlega er edlilegra ad segja til ad synda, skreppa í sund er thegar madur fer í sundlaug ad synda, thad á ekki alveg vid í thessu tilfelli, nema thetta sé einvhersskonar slangur frá theim vinahóp). Það var sko ógeðslega gaman! Síðasta kvöldið mitt á íslandi, í hafinu. Birna spurði mig, hvernig ég ætlaði að kveðja Ísland – ég sagðist vilja rúnta (sem var orðið eitt af uppáhaldsáhugamálunum mínum)og fá pyslu (...ég veit) – sem við (og) gerðum.
(og-id er ekki naudsynlegt en mér finnst thad gefa svolítid skemmtilegan stíl sem ég held ad thér líki)
Þá kom ég heim. Fyrstu dagarnir voru sérstaklega erfiðir fyrir mig. Ég man, fyrsta skiptið sem ég fór í sturtu fór ég að gráta – mig langaði nákvæmlega ekkert að vera heima í Kanada. Mér fannst eins og þetta var eitthvað sem var forced onto me. Ég tók ekki heilanum á mér í nokkra mínútur, en þá mundi ég það sem birna sagði við mig – "eymd er valkostur". Þessi setning er búin að breyta lífi mínu á mikinn hátt – hún hjálpaði mér að verða mun jákvæðari manneskja.
Ég skil ekki alveg hvad thú meinar med “Ég tók ekki heilanum á mér” kannski eitthvad svonla leyfdi mér ad vorkenna/vorkenndi sjálfum mér í nokkrar mínútur en tók mig svo á?
En nokkrum dögum seinna dó besta vinkona mömmu minnar af ristilskrabba. Ég hafði aldrei séð mömmu mína gráta svo mikið. Það var svo hrikalegt að ganga inn í herbergið þar sem hún Denise lá dauð (edlilegra er ad segja dáin thar sem hún var vinkona, thad er fallegra og naergaetnara ord, hitt er svolítid svona rude og óthaegilegt í thessu tilfinningalega samhengi) og líflaus og gul í andlitinu. Mamma mín þrysti höndunum sínum (saman?) og lyfti þeim að himninum í reiði (thetta segir thad). Við fórum öll að gráta. Mamma mín var eins og yfirmaður í þessum hópi fjögurra kvenmanna sem voru allar bestu vinkonur hver annarra.
Þetta var í Ágúst.
Í september þá átti ég afmæli, sem var eiginlega vikuna sem leið. Ég skemmti mér alveg konunglega. Vinur minn frá Toronto, sem ég held ég sé núþegar búinn að segja þér frá, (hann) kom líka. Ég held hann sé ástfanginn af mér.
Vinir mínir fundu upp dans með hljóðfærum og amerindverskum (?) búningjum. Ég fékk frábæran gráan trefil sem hún Eliane prjónaði handa mér. Foreldrarnir gáfu mér Lost in Translation sem ég horfaði í gaerkvold(gærskvöld), og Loveless með My Bloody Valentine (búinn að segja þér). Ég fékk líka tvær peysur, en ég er ekki viss að mér líki við þær. Ég fékk eina sokka og írska málfræðibók (þótt ég sé að reyna að hætta að læra hana, því íslenskan mín er orðin svo ryðguð og finnska er best).
Svo ég er mjög ánægður med helgina.
Annars sakna ég íslands mjög mikið. Fékk bara eitt samtal við Birnu síðan ég fór – ég sakna hennar líka mikið, en á nýjan og betri hátt held ég. Ef ég sakna hennar þá hugsa ég bara um setninguna eða eitthvað jákvætt og þá fer allt í lag. (án i-s)
Ég uppgötvaði að ég fílaði ljóðlist. Ég samdi nokkur vond ljóð (en sum þeirra voru passlega góð fannst mér). Þad var skemmtilegt.
Ég skrifaði annað bréf en það hljómaði svo óeðlilegt þannig að þú færð bara þetta. Ég segi eiginlega (rúmlega) sömu hlutina.
Rúmlega er thegar er adeins meira, vel thad, 2,2 er rúmlega 2, taeplega er ofugt - adeins minna, 1,9 er taeplega 2. Thad á samt ekki vid í thessu tilviki thó thú hafir kannski skrifad meira í thetta en var í hinu.
Þetta er nú allt og sumt.
Ég vona að þú skemmtir þér vel í reykjavík, þótt þú gætir gubbað á hana. Ég vona að þú fáir nóga ást og heilbrigði, því þú átt það skilið (finnst mér).
Ég hugsa oft til þín og man allt,
Þinn sjálfráða Ljóni.
Mér finnst thetta mjog fallegt bréf. Takk fyrir ad treysta mér fyrir thví, mér thykir vaent um thad.
Sambandi vid íslenskuna thína thá er hún alveg ofsalega gód, ég sé núna eftir ad thú fórst til íslands ad hún er yngri, thad er alls konar málnotkun, slangur og ordatiltaeki sem taeknilega séd gaetu verid álitin rong og ljót ef thetta vaeri fyrir 70 árum en ungt fólk talar svona.
Ádur en thú fórst taladiru formlegar, óedlilegra ef hugsad er um talmál, ritstílinn thinn í thessu bréfi er talmálsstílinn, méd orlitlum formlegheitum inná milli og svona, stuttum lokasetningum t.d. blablablablabalbal. Thad fannst mér gaman.
Einstaklega ungt ísland og sérstaklega fyrir ‘MH-inga’ thad er adeins meira bóhem, listraena hluta íslendinga.
Thetta er rísandi still á íslandi, eda hvort thad sé bara ég sem finnst gaman ad skrifa svona, er samt alveg viss um ad ég hafi séd thetta ádur.
Ef thú villt sjá thenan stíl betur geturdu lesid baekur eftir menn eins og Hallgrím Helgason, hann notar svona talmálsstíl med stoku formlegheitum og gamaldags málnotkun, mér finst thessi still gódur. Hann er náttúrulega búinn ad hróa han mun lengra en leikmennirnir sem nota rithaefileikana í blogg, ímeil og stoku ritgerdir.
Nújaeja, nu er ég komin ut um vídan voll, sláum botninn í thetta.
Núna talar thú eins og íslendingur eins og ég sagdi thér um daginn. Sem ég held ad sé thad sem thú villt, falla inn í Ísland eins og íslendingur og búa thar. Mjog edlileg íslenska fyrir mann á thínum aldri. Fáeinar villur en thaer skipta varla máli, thad er eins og fyrri daginn, bara smá mál og orda notkun sem maetti betur fara, varla ad thad skipti máli.
Silla :)
